Belki yıllar oldu zar seti elime almayalı. Tövbe ettiğimden değil de yaş geçti, vakit kalmadı, oynatacak, oynayacak kalmadı, kalmadı da kalmadı. Kitaplar tozlu raflara, karanlığa mahkum kutulara çekildi. Ancak her ne zaman bir dükkanda zar görsem yavru köpek görmüş gibi sevinip, bakıyorum. Psikopatın teki (bu kadar uğraşan biri normal olamaz. Peki ben normal miyim? Yemişim normali de zarını da!)
